۱۰ شبکه بزرگ ارزهای دیجیتال با وجود ریزش ۹۷ درصدی، هنوز ارزشی معادل ۱۲ میلیارد دلار دارند؛
اما سؤال اساسی اینجاست: چه کسی هزینههای امنیت و توسعه این شبکهها را پرداخت میکند؟
در دوران اوج بازار، شبکههای رمزارزی با ضرب سکههای جدید و توزیع آنها، هزینههای خود را تأمین میکردند. ولی با سقوط شدید قیمتها، این مدل به بنبست رسیده؛
چرا که ضرب سکههای جدید نه تنها بودجه کافی فراهم نمیکند، بلکه سرمایه فعلی را نیز رقیق میسازد.
دادهها نشان میدهد در برخی شبکهها مانند آلگورند، کارمزدهای دریافتی از کاربران در قیاس با پاداشهای پرداختی به اعتبارسنجها، ناچیز است و این یعنی این پروژهها همچنان برای بقا به یارانههای بیرونی وابستهاند.
سوال اینجاست که آیا این شبکهها میتوانند با افزایش کاربران و جذب تراکنشهای واقعی، هزینههای خود را از محل کارمزدها تأمین کنند یا خیر؟
جمعبندی و نتیجهگیری:
برخی شبکهها نظیر فایلکوین و پولکادات، گامهایی برای کاهش وابستگی به انتشار توکن و حرکت به سمت اقتصاد مبتنی بر کارمزد برداشتهاند. با این حال، آینده این ده شبکه به دو سناریو گره خورده: در صورت رشد تقاضا و استفاده واقعی، کارمزدها جایگزین پاداشهای توکنی شده و شبکهها خودکفا میشوند؛
در غیر این صورت، با ادامه ریزش قیمتها، خزانهها تهی شده و سرمایهگذاران با موج جدیدی از رقیقسازی روبرو خواهند شد.
بنابراین، آزمون اصلی برای این پروژهها، اتکا به چرخه بعدی رونق نیست، بلکه خلق ارزش و خدماتی است که کاربران حاضر باشند هزینه واقعی آن را بپردازند.